Başlık gayet net olmasına rağmen biraz açıklama gerektiriyor.

İnsanları sevmiyorum derken içimde canavarca, seri katilce hisler olduğu anlaşılmasın. Aslında gayet sabırlı, toleranslı ve anlayışlı bir kişiyimdir. Buradan dilimin kemiği olmadan sallayıp savurduğuma bakmayın, fiziksel olarak bir problem yaşasak boş verip, arkasını dönüp giden ben olurum. Bana problem çıkartıldığında kişisel olarak alınmadığım ve cevap vermem gerektiğini hissetmediğim sürece problemi genişletme huyum yoktur.

Fakat bütün bunlar, çiçek ve böcek kıvamında toz pembe bir hayal dünyası içinde polyanna edasıyla yaşadığım anlamına gelmiyor. Aslında insanların genelini ve onların davranış ve tavırlarını hiç tasvip etmeyen ve sevmeyen bir insanım.

Şu dünyada “canlı” olarak tasvir ettiğimiz nice şey var. Bunların kendi aralarında birbirine problem çıkarıp, entrikalar çevirmek konusunda insan kadar yetenekli, derin ve çetrefilli düşünen ve bu düşünceleri uygulayanını görmedim.

Yanıldığımı düşünüyorsanız size bir örneğim var: Bir insanın bir insana yapabileceği herhangi bir şey konusunda aklınızda bir fikir ve plan oluşturmaya çalışın. Aklınıza ilk gelen masumane şey bile bir tür şaka veya kandırmaca içeriyor olacak.

Hah sanki ben çok farklıyım? Değilim tabi ki!

Fakat son zamanlarda bir şey fark ettim. Pek bir düşünceli davranıyorum. Karşımdakinin ne hissedeceğini, ne düşüneceğini falan dert ediniyorum. Kafama yatmıyorsa, o yönde hareket etmiyorum.

Yahu ben salak mıyım?!

Yalan, dolan, entrika, fitne fücur, hinlik konusunda insanların ne kadar tecrübeli, yaratıcı ve kaynaklı olduğunu gördükçe midem bulanmaya başladı. Kendim övmekten, egoizm yapmaktan falan korkmuyorum! Ben ne kadar iyi niyetli davranıyor muşum lan!?

Sırf ortamı germemek için alttan almalar, gerek bile yokken özür dilemeler, kendimi savunmak gerekirken olayı uzatmamak için kabullenmeler vs..

Lan bir baktım, kimsenin benden böyle bir tavrı hak edecek bir şey yaptığı yok! Yemediğim yafta kalmamış, hakkımda binbir türlü dedikodu türemiş, adıma olmadık sıfatlar eklenmiş, hikayeler yaratılmış, yorumlar yapılmış, hükümler verilmiş..

Ulen bana bir kere sordunuz mu?

Karşıma çıkıp, elinizi siler gibi sürdüğünüz ithamları savunabildiniz mi?

Ben hiçbir şeyi insanların arkasından konuşmayayım diye uğraşırken arkamdan dönen onlarca dedikoduyu biriniz suratıma söyleyebildiniz mi?

 

Yemedi di mi!?

Can Yücel’in bir lafı vardır; “komünizm tüzük değil, büzük ister!” diye..

Anladınız mı?

Arkasında durmak konusunda hiç çekinmediğiniz lafları asıl muhatabına söyleyebilmek iki laf edecek çeneden, iki kadehin belinin kırıldığı içki masasından fazlasını ister..

Zannedebilirsiniz ki ben bu lafları bir veya iki kişiye mesaj vermek için yazıyorum. Yok agalar öyle bir şey!

Bu laflarım çok genel, çok birikti, çok toplandı..

Ha ironinin dibine vurmayalım diye söylüyorum; bu lafları sadece ilk defa burada sarf etmiyorum, bir sürü yerde bir sürü kişiye belirttim daha önce.

 

Nedir bütün bunların sonucu?

Şudur:

İnsan denen yaratığın efsanevi derecede potansiyel sahibi olduğu; ikiyüzlülük, dedikodu, çamur atma, yaftalama ve en basit anlamda kıllık yapma özelliklerinden dolayı insanlardan genel olarak haz etmiyorum.

Bilinsin istedim.

Bir çoğunuzun yalanlarını dakikasında anlayabilme, kestiğiniz rollerin altındaki sufleleri görebilme, sarf ettiğiniz cümlelerin satır arasını okuyabilme yeteneğime sıçayım! Hangi akla hizmet insanları yorumlayabilmeyi öğrendim, aklıma şaşayım!

Dediğim gibi; bu yazının belirli bir hedefi yok, genel bir salvo atışı yapıyorum, isabet ettirebildiklerimi kardan sayarım..

 

Hadi hepinize iyi geceler, güzel rüyalar görün, huzurlu uykular uyuyun.. Gün içinde huzurunuzu kaçıracak yeteri kadar şey var zaten.