Bu zamana kadar beni anlayan, yalnız bırakmayan, asla küsmeyen, kendinden önce beni düşünen, uykusunu uykuma veren, sağlığını sağlığıma katan, üzüntüme benden fazla üzülen, nefesim aksasa hisseden, adımım tökezlese destek olan ve en önemlisi beni sevmekten vazgeçmeyen yegane kadın anneme.. Sen olmasan ne benim ne de bugünün bir değeri olurdu.. Kimse yokken sen vardın, herkes gitse yine sen olursun..

Sevindiğimde benimle birlikte hopayıp zıplayan harika şahane insan, Üzüldüğümde “sana lazımdır şimdi” diye bir şişe şarabı önüme koyan anlayış kraliçesi, Kronik . . . → DEVAMI: Annem..